Tónlist er kjölfesta lífsins. A.m.k. frá mínum bæjardyrum séð. Þar til fyrir stuttu hélt ég að það gætu ekki liðið margir dagar án þess að ég hlustaði á tónlist. Ég hef í gegnum tíðina hlustað á mismunandi tónlist eftir því hvernig ég er stemmdur, en yfirleitt hef ég haft aðgang að tónlist sem hentar hverju sinni. Stundum er það rokk, stundum popp og sinfóníur koma annað slagið upp á borðið líka.
Ég er svo heppinn að eiga iPod, þar sem ég er með yfir 2000 lög þessa stundina. Stundum vel ég mér ákveðna hljómsveit til að hlusta á, en í dag er ég með stillt á handahófskennt val (shuffle/random) og hlusta því á mjög blandað efni; barnaefni (lína, ávaxtakarfan o.fl.), sinfóníur (Mozart), rapp (takk Daníel), rokk (innlent+erlent) og popp (innlent+erlent). Það er mjög sjaldgæft að dagur líði án þess að ég heyri tónlist, hvort sem er í útvarpi, iPod, eða á annan máta (jafnvel bara í höfðinu á mér). Það hefur þó komið fyrir að nokkrir dagar liðu án tónlistar og það var þá líklega vegna þess að ég var bara of slappur til að hlusta.
Ég hlusta helst með heyrnatól á höfðinu, vegna þess að þá eru minni líkur á að utanaðkomandi áreiti trufli hlustunina. Ég á það til að gleyma mér og syngja með, en það er nú bara gaman (nema fyrir aðra sem lenda í því aðheyra það).

Tónlistarsmekkurinn er svoldið víður, en ég hef enga trú á því þegar fólk segir “ég er með góðan tónlistarsmekk, ég hlusta á allt”. Þetta er í flestum tilfellum lýgi eða í besta falli sjálfsblekking. Ég hlusta á margt af mörgu. Ég hef reyndar aldrei náð að hlusta með ánægju á klassískan söng. Eins er það með R&B tónlist. Því miður. Einhver hefur sagt að ég þoli ekki tónlist sem konur syngja. Það er ekki rétt. Mikið af því besta sem ég hlusta á er einmitt sungið af konum (Tracy Chapman, Suzanne Vega, Tina Turner, Tanita Tikaram, Beautiful South, Spilverk Þjóðanna, Todmobile o.fl., o.fl.). Hugsanlega hefur viðkomandi fengið þetta á tilfinninguna v. þess að mér leiðist megnið af því sem María Carey syngur (nema jólaplatan, hún er góð). Mér leiðist líka megnið af því sem Celine Dion syngur. Mér líkar meira að segja margt af því sem Withney Houston hefur sungið, þótt sumt af því fari hrikalega í taugarnar á mér. Það er bara sama ástæða fyrir því og að ég á mjög erfitt með að hlusta á Michael Bolton og Aaron Neville (kannski eru þeir kvenmenn?).

Fyrir suma þá er þessi pistill eflaust full mikið röfl fyrir grunnt málefni, en fyrir mér er tónlist hjartans mál og því ekki grunnt málefni að neinu leiti.

kv.
E.

ps. Búinn með Morðið í Rockville. Þokkaleg bók. Ég myndi flokka hana sem “flugbók”. Ég sé fyrir mér að hraðlæsir gætu lesið hana í einni flugferð, enda er hún bæði auðlesin og reynir ekki um of á heilann. Kemst ekki á topp 10 hjá mér, en þó ágæt afþreying.