Það kemur alltaf annað slagið upp umræða um umferðarþungann í Reykjavík. Mér finnst margt gott í henni, en mér finnst líka sumt gleymast.

Það sem ég á við með þessu eru þau atriði sem varða fjölda einstaklinga í bíl annars vegar og álagstíma hinsvegar. Maður heyrir stundum raddir sem segja “þið borgarbúar eruð svo vitlausir að fara allir á sama tíma í vinnu, hvers vegna breytið þið ekki bara vinnutímanum”. Þetta er alveg ótrúleg einföldun. Það er ekki nóg að breyta vinnutímanum, heldur þyrfti þá að breyta skólatímum og leikskólatímum í leiðinni, sem myndi þýða breytingu á svefnvenjum barnanna. En þar liggur einmitt hundurinn grafinn. Við getum ekki svo auðveldlega leikið okkur með svefnvenjur barnanna og skólakerfið.

Blessuð börnin hafa líka áhrif á umræðuna um fjölda farþega í bílunum sem “fylla” t.d. Miklubrautina. Raddirnar segja stundum “það eru hundruðir bíla í hnapp og bara einn í hverjum bíl”. Þetta er að miklu leyti rétt, en það er ekki tekið með í reikninginn að margt af þessu fólki er búið að skutla börnum og/eða mökum á aðra staði áður en í “hnappinn” er komið. Ég veit að þegar farið er af stað heiman frá mér eru venjulega 4 í bílnum til að byrja með, en svo bara ökumaðurinn síðasta spölinn. Svo er það annað, hvernig ferðast þessar “raddir”? Eru þær einar í bíl á leið milli heimilis og vinnu?

Kíkjum aðeins útfyrir borgina. Hvernig fer fólk á landsbyggðinni á milli heimilis og vinnu? Á bíl kannski? Jafnvel þó að það sé innan við 1km á milli staða? Ég öfunda fólk af þeirri aðstöðu að geta gengið eða hjólað til vinnu.

Ég öfunda Dani af því að eiga flatt land og gatnakerfi sem gerir ráð fyrir hjólafólki. Þar er veðrið líka oftast nógu stillt til að hægt sé að hjóla. Þar hefur menningin þróast í þá átt að borin er virðing fyrir hjólafólki.

Gagnrýni er gagnslaus ef ekki fylgja tillögur að úrbótum.

kv.
E