Ég birti lausn getraunarinnar fyrir miðnætti… eitthvað miðnætti.

Nú vil ég bara segja frá því að ég er loksins búinn með Digital Fortress e. Dan Brown. Ég hafði gaman af henni, en ég skil vel að tækninörd skuli ekki fíla hana. Hún er verulega vitlaus tæknilega séð, en samt sem áður er hægt að hafa gaman af henni. Maður þarf bara að vera meðvitaður um að þetta er skáldsaga og taka henni ekki of alvarlega.

Ný bók er komin á náttborðið; The Stranger House e. Reginald Hill. Undarleg byrjun á henni, en ég ætla að gefa henni séns. Ég hef lesið bók eftir þennan höfund áður, en það var sakamálasaga með hefðbundnu sniði. Þessi virðist vera öðruvísi, alltént til að byrja með.

Mér tókst loksins að klára Rokland e. Hallgrím Helgason. Ég veit eiginlega ekki alveg hvað skal segja um hana. Byrjunin var tæplega 300 síðna löng og svo fór allt í gang. Síðustu 100 síðurnar voru skemmtilegar og spennandi. Þessi langa byrjun var ekki endilega leiðinleg, en frekar langdregin.

Á náttborðið er komin bókin Digital Fortress eftir Dan Brown. Mér skilst að tölvunerðir gætu orðið fyrir vonbrigðum með hana, en ég ákvað að taka sénsinn. Ég held að íslenska þýðingin heiti Hringur Tankados. Ég sá ensku útgáfuna á útsölu hjá Pennanum og stökk því á hana.

Ég hef áttað mig á því að ég er talsvert lengur að lesa harðspjaldabækur heldur en vasabrotsbækur. Þ.a.l. les ég bara kiljur þessa dagana.

Ég er alltaf á leiðinni að lesa spennusögur eftir Alexander McCall Smith sem gerast í Suður-Afríku. Kannast einhver við þær (t.d. Kvenspæjarastofu númer eitt)?

Bókakveðja
E.

Tónlist er kjölfesta lífsins. A.m.k. frá mínum bæjardyrum séð. Þar til fyrir stuttu hélt ég að það gætu ekki liðið margir dagar án þess að ég hlustaði á tónlist. Ég hef í gegnum tíðina hlustað á mismunandi tónlist eftir því hvernig ég er stemmdur, en yfirleitt hef ég haft aðgang að tónlist sem hentar hverju sinni. Stundum er það rokk, stundum popp og sinfóníur koma annað slagið upp á borðið líka.
Ég er svo heppinn að eiga iPod, þar sem ég er með yfir 2000 lög þessa stundina. Stundum vel ég mér ákveðna hljómsveit til að hlusta á, en í dag er ég með stillt á handahófskennt val (shuffle/random) og hlusta því á mjög blandað efni; barnaefni (lína, ávaxtakarfan o.fl.), sinfóníur (Mozart), rapp (takk Daníel), rokk (innlent+erlent) og popp (innlent+erlent). Það er mjög sjaldgæft að dagur líði án þess að ég heyri tónlist, hvort sem er í útvarpi, iPod, eða á annan máta (jafnvel bara í höfðinu á mér). Það hefur þó komið fyrir að nokkrir dagar liðu án tónlistar og það var þá líklega vegna þess að ég var bara of slappur til að hlusta.
Ég hlusta helst með heyrnatól á höfðinu, vegna þess að þá eru minni líkur á að utanaðkomandi áreiti trufli hlustunina. Ég á það til að gleyma mér og syngja með, en það er nú bara gaman (nema fyrir aðra sem lenda í því aðheyra það).

Tónlistarsmekkurinn er svoldið víður, en ég hef enga trú á því þegar fólk segir “ég er með góðan tónlistarsmekk, ég hlusta á allt”. Þetta er í flestum tilfellum lýgi eða í besta falli sjálfsblekking. Ég hlusta á margt af mörgu. Ég hef reyndar aldrei náð að hlusta með ánægju á klassískan söng. Eins er það með R&B tónlist. Því miður. Einhver hefur sagt að ég þoli ekki tónlist sem konur syngja. Það er ekki rétt. Mikið af því besta sem ég hlusta á er einmitt sungið af konum (Tracy Chapman, Suzanne Vega, Tina Turner, Tanita Tikaram, Beautiful South, Spilverk Þjóðanna, Todmobile o.fl., o.fl.). Hugsanlega hefur viðkomandi fengið þetta á tilfinninguna v. þess að mér leiðist megnið af því sem María Carey syngur (nema jólaplatan, hún er góð). Mér leiðist líka megnið af því sem Celine Dion syngur. Mér líkar meira að segja margt af því sem Withney Houston hefur sungið, þótt sumt af því fari hrikalega í taugarnar á mér. Það er bara sama ástæða fyrir því og að ég á mjög erfitt með að hlusta á Michael Bolton og Aaron Neville (kannski eru þeir kvenmenn?).

Fyrir suma þá er þessi pistill eflaust full mikið röfl fyrir grunnt málefni, en fyrir mér er tónlist hjartans mál og því ekki grunnt málefni að neinu leiti.

kv.
E.

ps. Búinn með Morðið í Rockville. Þokkaleg bók. Ég myndi flokka hana sem “flugbók”. Ég sé fyrir mér að hraðlæsir gætu lesið hana í einni flugferð, enda er hún bæði auðlesin og reynir ekki um of á heilann. Kemst ekki á topp 10 hjá mér, en þó ágæt afþreying.

Ertu á villigötum?
Ef þú hefur ratað hingað inn á síðuna í leit að vef Bókatíðinda, þá skaltu smella hér.  Að sjálfsögðu er þér velkomið að lesa pistlana/vitleysuna á þessari síðu að vild.

kv.
Elías

Var að ljúka við bókina “Hér leynist drengur”. Stórmerkileg bók þar á ferð. Skyldulesning fyrir alla sem vilja skilja einhverfu að einhverju leiti. Svoldið erfið á köflum, þ.e. tilfinningalega, vegna þess ofbeldis sem á sér stað gagnvart viðkomandi barni.

Næst á náttborðið er “Fimmta konan” e. Henning Mankell. Ég hreifst af “Skrefi á eftir” eftir sama höfund og ég vona að þessi sé ekki mikið síðri.

kv.
E

Kveikjan að þessum pistli voru ævintýri sem ég ólst upp við. Ég man að vísu ekki eftir Grimms ævintýrunum sem ég las sem krakki, en eitthvað situr eftir af ævintýrum H.C. Andersens.  Í minningunni var þetta þannig að bóndasonur var hetjan sem gerði kónginum greiða og fékk kóngsdótturina og hálft ríkið að launum (sjá t.d. Hans Klaufa). Þarna er börnum kennt að kóngurinn er aðalkallinn og ræður yfir öllu. Bóndasonurinn fær stúlku sem greiðslu fyrir (vel) unnið verk. Stundum var prinsessan jafnvel fýlupoki mikill og gerði lítið gagn. Hvar var nú drottningin? Hún var ekki með nema hún væri í hlutverki óvinarins (vond stjúpa eða þessháttar). Ég man satt best að segja ekki eftir hetjulegri bóndadóttur (nema kannski Grétu, en þar var óvinurinn líka kvenkyns).
Það má vera að ég sé að rugla eitthvað saman ævintýrum (ævintýri = jákvætt og þ.a.l. rétt hlutverkaskipting?) Eru einhver ævintýri þar sem bóndadóttirin bjargar drottningu sem gefur prinsinn og hálft ríkið að auki?
Ef við lítum okkur nær og skoðum íslensku ævintýrin og þjóðsögurnar, þá er skiptingin kannski ekki alveg eins greinileg, en þó mjög skýr. Tröllkerlingar og tröllkarlar voru í hlutverkum óvinanna. Eru skilaboð í því? T.d. að stórar, miklar konur og tröllslega vaxnir menn eru vondar og heimskar persónur? Eða hefur kannski eitthvað verið til af góðhjörtuðum og gáfuðum tröllum/tröllskessum?
Ég rifjaði upp söguna af Búkollu um daginn. Þar fór bóndasonur að leita að Búkollu, fann hana og lenti í hremmingum, tröllskessan vonda vildi ná þeim. Beljan var göldrótt og bjargaði málunum. Rómantískt ævintýri um dreng, belju og skessu. Engin kvenhetja. 

Trúarrit eru uppfull af þessu ójafnrétti líka.
Biblían segir merkilega sögu. Nýja testamentið segir t.d. frá ævi Jesús Krists sem valdi sér hóp karla til að vera lærisveinar, enga konu (ég lít á Da Vinci lykilinn sem skáldsögu, en þar segir frá nýrri hugmyndum um hlutverk Maríu Magdalenu). Ég hef ekki lesið kóraninn, en miðað við það sem maður hefur lesið, séð, heyrt og upplifað af viðteknum viðhorfum í islamskri trú, þá er ekki mikið jafrétti milli kynja þar (þ.e. jafnrétti eins og við kjósum að skilgreina það). Ég hef ekki neina þekkingu á hindúisma eða búddisma og get því ekki myndað mér skoðun á því.

Endilega leiðréttið mig með þetta. Segið mér frá ævintýrum sem eru ekki svona uppfull af karlrembu. Ég verð þá mjög feginn og afgreiði þetta sem meinloku í mér.

Ég velti því a.m.k. fyrir mér þessa dagana hvaða bókmenntir ég vel fyrir börnin mín.

kv.
E.

ps. Svo er það smámunasemin… hetja er kvenkyns orð sem lýsir karlkyns persónu, ef um er að ræða kvenmann sem fremur hetjudáð, þá er hún kvenhetja.

Þess má geta að minning HC Andersens var heiðruð víða um heim árið 2005, þegar 200 ár voru liðin frá fæðingadegi hans.

Var að ljúka við bókina “Skrefi á eftir” eftir Henning Mankell í þýðingu Vigfúsar Geirdal. Klárlega með mest spennandi bókum sem ég hef lesið. Það kom enginn dauður kafli sem hefði annars verið ágætt inná milli. Það var nefnilega oft mjög erfitt að leggja þessa 600 síðna bók frá sér.

Næsta bók á náttborðið verður bókin “Hér leynist drengur” eftir mæðginin Judy og Sean Barron. Í bókinni segja þau sögu einhverfs drengs hvort frá sínum sjónarhóli. Ég er mjög spenntur að byrja á henni. Ég hafði ætlað að lesa hana fyrr, en einhvern veginn smyglaði “Skrefi á eftir” sér framfyrir röðina.

kv
E.

Það ætlar að ganga hægt hjá mér að koma þessu bloggi af stað. Ég hef verið á kafi undanfarið, á námskeiðum, fundasetum og jafnvel stundum í vinnu. Undanfarið hef ég líka verið að lesa “Skrefi á eftir” sem er merkilega ánetjandi bók. Hún er rúmar 600 síður, en þegar spennunni er haldið þokkalega við, þá er blaðsíðufjöldinn algjört aukaatriði.

 Ég hafði hugsað mér að setja upp sér síður hérna fyrir áhugamálin mín. Fyrsta tilraunin er síða sem heitir Dire Straits og ég kem til með að bæta við hana smátt og smátt, eins er ætlunin að setja upp fleiri sambærilegar síður um aðrar hljómsveitir, rithöfunda eða eitthvað annað sem ég hef gaman af. Öllum er frálst að setja inn athugasemdir/comment þar sem það er hægt. Ég hef bara gaman af því. Ég vonast eftir að geta komið þessu betur af stað næstu daga eða vikur. Vonandi næ ég svipaðri “aðsókn” og með eldri blog-síðuna sem var farin að fá u.þ.b. 400 heimsóknir á mánuði, stundum allt að 30 heimsóknir á dag, sem mér finnst talsvert mikið og er frekar montinn með. Það gengur bara ef ég skrifa eitthvað af viti, þá er bara að bretta upp ermarnar og virkja sköpunarkraftinn